Partnerzy
serwisu

Partnerzy
Merytoryczni

Wyłączniki różnicowoprądowe typu AC
Wyłącznik różnicowoprądowy o typie wyzwalania AC, fot. ETI Polam

Wyłączniki różnicowoprądowe – charakterystyka, budowa, rodzaje, dobór

Wyłączniki różnicowoprądowe to urządzenia zabezpieczające, które służą do ochrony ludzi przed porażeniem prądem elektrycznym, a także sprzętów elektrycznych przed uszkodzeniem, w tym możliwością powstania pożaru. Artykuł przedstawia szczegółową charakterystykę, zasady działania, budowę, rodzaje, parametry techniczne oraz aspekty odpowiedniego doboru wyłączników różnicowoprądowych.

Wyłączniki różnicowoprądowe – charakterystyka wyłączników różnicowoprądowych

Wyłączniki różnicowoprądowe są przystosowane do długotrwałej pracy w stanie zamkniętym. Na ogół wyposaża się je w człon zabezpieczeniowy różnicowoprądowy, ale występują również konstrukcje dodatkowo uzupełnione o człon zabezpieczeniowy nadprądowy. W przypadku wyłączników różnicowoprądowych wymaga się rozłączania pełnobiegunowego, co oznacza, że tor neutralny jest sprzężony mechanicznie z pozostałymi biegunami. Otwieranie biegunów fazowych następuje jednocześnie, natomiast biegun neutralny ma zestyk o przedłużonej styczności podczas otwierania się styków wyłącznika. Jest to niezwykle istotne w przypadku wyłączników różnicowoprądowych czterobiegunowych instalowanych w obwodach trójfazowych, ponieważ otwarcie bieguna neutralnego w pierwszej kolejności spowodowałoby uszkodzenie, np. zabezpieczanych urządzeń w wyniku powstałych przepięć.

Wyłączniki różnicowoprądowe wyposaża się dodatkowo w wizualny wskaźnik stanu położenia styków. Kolor czerwony oznacza, że styki są zamknięte, natomiast zielony informuje użytkownika o otwartych stykach wyłącznika różnicowoprądowego.

Załączanie i wyłączanie wyłączników różnicowoprądowych dokonywane jest zazwyczaj za pomocą dźwigni (napędu ręcznego). Jej ruch we współczesnych wyłącznikach w celu załączenia odbywa się na ogół ku górze, a w celu wyłączenia – dźwignia pociągana jest ku dołowi.

W wyłącznikach różnicowoprądowych główne tory prądowe oznaczane są tak, jak w przypadku innych łączników. Bieguny fazowe oznacza się odpowiednio: 1-2, 3-4, 5-6, 7-8, a w przypadku toru neutralnego dodawana jest litera N. Odpowiednie cechowanie (oznaczanie) zacisków wyłączników różnicowoprądowych jest wymagane m.in. ze względu na przedłużoną styczność styków toru neutralnego wyłącznika (wymagane odpowiednie przyłączenie przewodów). Poglądowe oznaczenie biegunów wyłączników różnicowoprądowych z członem nadprądowym dwu- i czterobiegunowych przedstawiono poniżej.

Wyłączniki różnicowoprądowe o działaniu bezpośrednim
Wyłącznik różnicowoprądowy o działaniu bezpośrednim niezależnym od napięcia sieci: a) przykład wyłącznika czterobiegunowego, b) sposób przyłączenia do sieci, fot. ETI Polam

Głównym parametrem wyłączników różnicowoprądowych jest znamionowy prąd różnicowy IΔn. Znormalizowane wartości to 10, 30, 100, 300, 500 mA i 1 A. Jeżeli prąd różnicowy osiąga wartość 100% IΔn lub większą, wyłączniki różnicowoprądowe muszą zadziałać. Jeśli natomiast prąd różnicowy nie osiąga 50% IΔn, wyłączniki różnicowoprądowe nie powinny zadziałać. Tym samym wyłączniki różnicowoprądowe mogą zadziałać w zakresie od 50 do 100% IΔn.

Dodatkowo, wyłączniki różnicowoprądowe konstruowane są na odpowiednie prądy znamionowe, np. 16 A, 25 A, 40 A, 63 A, 80 A czy 100 A. Powoduje to konieczność dostosowania wielkości i przekrojów torów prądowych wyłączników, opracowanie odpowiednich zacisków do przyłączanych przewodów, a także zaprojektowanie odpowiedniego układu stykowego dla danej wielkości prądowej.

Wszystkie wyłączniki różnicowoprądowe na rynku powinny spełniać wymagania II klasy ochronności. Realizowane jest to za pomocą obudowy o odpowiedniej odporności mechanicznej wykonanej z materiału nieprzewodzącego (izolacyjnego) na ogół trudnopalnego. Nie dopuszcza się występowania na obudowie elementów czynnych. Wyłączniki różnicowoprądowe charakteryzują się zazwyczaj stopniem ochrony IP20.

Najważniejsze parametry dotyczące wyłączników różnicowoprądowych zostały dokładnie określone w normach produktowych, np. PN-EN 61008-1 czy PN-EN 61009-1:

  • prąd różnicowy IΔ (prąd upływu) – suma wektorowa chwilowych wartości prądów przepływających w obwodzie głównym wyłącznika różnicowoprądowego (wyrażona wartością skuteczną),
  • znamionowy prąd różnicowy IΔn – określona przez wytwórcę wartość prądu znamionowego wyłącznika różnicowoprądowego przy której w określonych warunkach powinien on zadziałać.

 

Zalecane wartości znamionowego prądu różnicowego zadziałania IΔn wyłączników różnicowoprądowych są następujące: 0,006; 0,01; 0,03; 0,1; 0,2; 0,3; 0,5; 1; 2; 3; 5; 10; 20; 30 A.

Wyłączniki różnicowoprądowe – budowa wyłączników różnicowoprądowych

Wyłączniki różnicowoprądowe dostępne na rynku ze względu na zasadę działania dzieli się na:

  • wyłączniki różnicowoprądowe o działaniu bezpośrednim (działanie niezależne od napięcia sieci),
  • wyłączniki różnicowoprądowe o działaniu pośrednim (działanie zależne od napięcia sieci).

 

Powszechnie stosowane w Polsce i Europie są wyłączniki różnicowoprądowe, których działanie jest niezależne od działania sieci, a ich wyzwalacz pobudzany jest jedynie prądem różnicowym. Wyłączniki różnicowoprądowe o działaniu pośrednim popularne są z kolei w krajach anglosaskich, głównie w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Australii. Wyłączniki różnicowoprądowe budowane są na bazie trzech kluczowych elementów w ich konstrukcji:

  • przekładnika prądowego Ferrantiego,
  • członu wyzwalającego,
  • mechanizmu otwierającego bądź zamykającego styki ruchome wyłącznika.
Budowa wyłączników różnicowoprądowych
Główne elementy konstrukcji wyłącznika: a) przekładnik Ferrantiego, b) człon wyzwalający (przekaźnik), c) mechanizm wyłącznika, fot. ETI Polam

Tory prądowe wyłącznika różnicowoprądowego z poszczególnych biegunów przechodzą przez przekładnik prądowy Ferrantiego. Suma prądów w torach prądowych przechodzących przez ten przekładnik w normalnych warunkach pracy powinna być równa zero. Inaczej mówiąc – wewnątrz rdzenia przekładnika Ferrantiego indukuje się strumień magnetyczny z każdego z przewodów czynnych, a jego sumaryczna wartość powinna być równa zeru. W przypadku pojawienia się prądu upływu powodującego niezbilansowanie sumy wektorowej prądów, generowany w rdzeniu przekładnika Ferrantiego jest strumień magnetyczny, który powoduje indukowanie się prądu w uzwojeniu wtórnym (wyjściowym), co skutkuje wyzwoleniem przekaźnika mechanizmu zapadkowego wyłącznika.

W zależności od danego typu wyłącznika różnicowoprądowego poszczególne elementy odpowiedzialne są za wykrywanie i pomiar prądu różnicowego. Po przekroczeniu określonych wartości prądu różnicowego przekaźnik wyzwala mechanizm w celu otwarcia styków wyłącznika.

Wyłączniki różnicowoprądowe o działaniu bezpośrednim

Wyzwalacze wyłączników różnicowoprądowych o działaniu bezpośrednim pobudzane są jedynie przez prąd różnicowy. Obecne konstrukcje opierają się na wyzwalaczach spolaryzowanych, których zasada działania w normalnych warunkach pracy polega na podtrzymaniu ruchomej zwory przez magnes trwały. W chwili pojawienia się prądu upływu w rdzeniu przekaźnika generowany jest strumień magnetyczny skierowany przeciwnie do strumienia magnetycznego generowanego przez magnes trwały. Powoduje to osłabienie strumienia magnesu trwałego, co w efekcie prowadzi do odpadnięcia zwory przekaźnika odciąganej za pomocą sprężyny zwrotnej, co z kolei inicjuje wyzwolenie mechanizmu i otwarcie styków wyłącznika różnicowoprądowego.

Wyłączniki różnicowoprądowe o działaniu pośrednim

W przypadku wyłączników różnicowoprądowych o działaniu pośrednim w konstrukcji wyzwalaczy wykorzystuje się specjalne układy elektroniczne ze wzmacniaczem prądowym, który zapewnia odpowiednią moc niezbędną do zadziałania wyzwalacza. Pozwala to na stosowanie w konstrukcji wyłączników przekładników Ferrantiego wykonanych z materiałów o nieco słabszych parametrach magnetycznych. Wyłączniki tego typu nie mogą być stosowane w obwodach, w których występują wahania lub zaniki napięcia.

Mechanizm otwierający styki wyłączników różnicowoprądowych zarówno o działaniu bezpośrednim, jak i pośrednim, musi być niezawodny oraz wystarczająco czuły w zależności od typu, a także powinien zapewniać odpowiednią siłę docisku styków. Zestyki wyłącznika powinny być zdolne do przewodzenia prądu znamionowego przez cały okres eksploatacji, a otwarcie styków ruchomych zapewniać odpowiednią odległość izolacyjną. Tor neutralny celem uniknięcia przepięć w biegunach fazowych zamykany jest jako pierwszy oraz otwierany jako ostatni.

Wyłączniki różnicowoprądowe wyposaża się w przycisk „TEST”, który umożliwia weryfikację sprawności działania podczas ich eksploatacji. Poprzez naciśnięcie przycisku za pomocą wbudowanego rezystora generowany jest prąd upływu przepływający poza przekładnikiem sumującym Ferrantiego, powodując jego niezbilansowanie, co w efekcie prowadzi do wyzwolenia mechanizmu wyłącznika.

Rodzaje wyłączników różnicowoprądowych

Wyłączniki różnicowoprądowe można podzielić na kilka sposobów. Ze względu na wyłączanie prądów zwarciowych wyróżnia się dwa rodzaje wyłączników różnicowoprądowych, takie jak:

  • RCCB – wyłączniki różnicowoprądowe bez członu nadmiarowoprądowego (ang. Residual Current operated Circuit Breaker without integral overcurrent protection),
  • RCBO – wyłączniki różnicowoprądowe wyposażone w człon nadprądowy (ang. Residual Current operated Circuit Breaker with integral Overcurrent protection).

 

Wyłączniki różnicowoprądowe typu RCCB nie są wyposażone w człon nadprądowy, dlatego wymagane jest, aby były dobezpieczane bezpiecznikiem topikowym. Stąd też na ich obudowie widnieje znak bezpiecznika. Z kolei modele z członem nadprądowym RCBO podobnie, jak wyłączniki nadprądowe bez problemu wyłączają prądy przeciążeniowe i zwarciowe zgodnie z daną charakterystyką wyłącznika oraz nie wymagają dobezpieczania wkładką topikową.

Wyłączniki różnicowoprądowe - przykładowe symbole dobezpieczania
Przykładowe symbole dobezpieczania wyłączników różnicowoprądowych typu RCCB, fot. ETI Polam

Wyłączniki różnicowoprądowe można podzielić również ze względu na czas zadziałania (opóźnienia zadziałania). W tym przypadku można wyróżnić trzy rodzaje wyłączników różnicowoprądowych:

  • wyłączniki różnicowoprądowe o działaniu bezzwłocznym,
  • wyłączniki różnicowoprądowe krótkozwłoczne G/KV – ich czas przetrzymywania wynosi co najmniej 10 ms,
  • wyłączniki różnicowoprądowe selektywne S – ich czas przetrzymywania wynosi co najmniej 40 ms, zapewniają wybiorczość działania z wyłącznikami bezzwłocznymi oraz krótkozwłocznymi.

 

Ponadto, ze względu na pełnioną funkcję w instalacjach elektrycznych dostępne są następujące rodzaje wyłączników różnicowoprądowych:

  • wyłączniki różnicowoprądowe zapewniające ochronę przy uszkodzeniu powodujące samoczynne wyłączenie zasilania, np. w przypadku zwarć doziemnych L-PE,
  • wyłączniki różnicowoprądowe wysokoczułe (IΔn ≤ 30 mA ochrona uzupełniająca),
  • wyłączniki różnicowoprądowe selektywne (IΔn ≤ 500 mA), przeznaczone do ochrony instalacji elektrycznej przed pożarem wywołanym przepływem prądu upływowego do ziemi, w skutek uszkodzenia lub pogarszającego się stanu izolacji oprzewodowania lub wyposażenia instalacji.

 

Typy wyzwalania wyłączników różnicowoprądowych

Wyłączniki różnicowoprądowe dostępne na rynku projektowane są na różne prądy różnicowe, stąd różnorodność typów wyzwalania wyłączników różnicowoprądowych stopniowo poszerza się wraz z rosnącymi wymaganiami. Wyróżnia się kilka podstawowych typów wyzwalania – AC, A, F, B, B+, a każdy z nich charakteryzuje się inną czułością na prąd różnicowy.

Symbole wymienionych typów wyzwalania wyłączników różnicowoprądowych
Symbole wymienionych typów wyzwalania wyłączników różnicowoprądowych, fot. ETI Polam

Typ wyzwalania AC

Wyłączniki różnicowoprądowe o typie wyzwalania AC bada się przy prądzie różnicowym sinusoidalnie zmiennym o częstotliwości 50 Hz. Rzeczywisty prąd ich zadziałania powinien zawierać się w zakresie do 0,5 IΔn do IΔn.

Typ wyzwalania A

Wyłączniki różnicowoprądowe typu A bada się przy prądzie różnicowym sinusoidalnie zmiennym o częstotliwości 50 Hz, a ponadto przy prądach różnicowych jednokierunkowych o różnym kącie opóźnienia prądu. Przy tego typu próbach dopuszcza się, aby rzeczywisty prąd różnicowy zadziałania mieścił się w szerszych granicach niż 0,5 IΔn–IΔn. Dodatkowo, wyłączniki różnicowoprądowe typu A bada się również nakładając na prąd jednokierunkowy pulsujący składową stałą o wartości 6 mA. Podczas tej próby kąt opóźnienia prądu różnicowego powinien wynosić 0°.

Typ wyzwalania F

Wyłączniki róznicowoprądowe typu F są w zasadzie wyłącznikami typu A o rozszerzonej zdolności detekcji prądów różnicowych. Wykrywają poprawnie składową stałą o wartości do 10 mA (typ A – 6 mA), a także prądy różnicowe odkształcone zawierające wyższe harmoniczne. Działanie wyłączników o wyzwalaniu typu F bada się przy prądzie różnicowym zawierającym składową podstawową 50 Hz, składową 1000 Hz oraz składową o częstotliwości roboczej 10 Hz (operating frequency). Prąd probierczy o takich składowych zwiększa się do wartości 0,2 IΔn, a wyłącznik powinien wyzwalać w zakresie 0,5 IΔn–1,4 IΔn. Te wymagania są związane z harmonicznymi pojawiającymi się w obwodach przekształtników używanych do zasilania, np. silników. Jeżeli wyłącznik różnicowoprądowy ma być użyty w obwodzie z przekształtnikiem zasilanym jednofazowo to zamiast stosowania bardzo drogiego wyłącznika typu B lub B+ wystarcza zastosowanie wyłącznika różnicowoprądowego typu F.

Typ wyzwalania B

Wyłączniki różnicowoprądowe o wyzwalaniu typu B poddaje się takim samym próbom wyzwalania, jak wyłączniki typu A oraz dodatkowo bada się je przy prądach różnicowych stałych pochodzących z prostownika dwupulsowego zasilanego napięciem międzyprzewodowym, prostownika zasilanego trójfazowo oraz ogniw galwanicznych (źródła prądu stałego wygładzonego – o zerowym tętnieniu). Przy tych trzech próbach prądem stałym, rzeczywisty prąd różnicowy zadziałania powinien mieścić się w zakresie 0,5 IΔn–2 IΔn. Oprócz badań przy prądach jednokierunkowych wyłączniki typu B bada się przy prądzie różnicowym sinusoidalnym o częstotliwości do 1000 Hz oraz przy prądzie różnicowym zawierającym wyższe harmoniczne.

Typ wyzwalania B+

Wyłączniki różnicowoprądowe o typie wyzwalania B+ nie objęte normalizacją IEC ani europejską CENELEC spotykane są na niektórych rynkach europejskich (w tym polskim). Stawiane im wymagania zawarte są w niemieckiej normie produktowej DIN VDE 0664-400:2012-05. Są to wyłączniki, które poza prądami wykrywanymi przez wyłączniki typu B, powinny wykrywać prądy różnicowe o częstotliwości do 20 kHz.

W przypadku wyłączników wysokoczułych (IΔn = 30 mA) do częstotliwości ok. 150 Hz znamionowy prąd zadziałania wynosi 30 mA, pomiędzy 150–1000 Hz prąd ten zwiększa się, ale nie przekracza progu migotania komór serca. Dla częstotliwości z przedziału 1000–20 000 Hz znamionowy prąd zadziałania wynosi odpowiednio 420 mA (14 IΔn) i również nie przekracza linii określającej próg migotania serca. Wyłączniki 100 mA do częstotliwości prądu różnicowego ok. 150 Hz utrzymuje znamionowy prąd zadziałania 100 mA. Powyżej tej częstotliwości, aż do 1000 Hz utrzymuje prąd zadziałania na poziomie 420 [A]. W przypadku urządzeń na 300 mA, gwarantowany prąd zadziałania w zakresie częstotliwości 1–20 000 Hz wynosi 420 mA, pomimo, że jest to wyłącznik o prądzie różnicowym zadziałania IΔn = 300 mA.

 

Wyłączniki różnicowoprądowe – dobór wyłączników różnicowoprądowych

Dobór wyłączników różnicowoprądowych zależny jest od wielu parametrów instalacji, w których ma być zainstalowany. Niepoprawny dobór może skutkować ich nie zadziałaniem lub zbędnym wyzwalaniem, co może być uciążliwe podczas eksploatacji instalacji elektrycznej. Wyłączniki różnicowoprądowe dobiera się na przede wszystkim ze względu na wartość prądu różnicowego, co wymaga uwzględnienia spodziewanych wartości prądu upływu w projektowanej instalacji, w której mają pracować, ale nie jest to jedyne kryterium.

Wyłączniki dobierane są również ze względu na prąd znamionowy, gdzie wartość prądu znamionowego wyłącznika różnicowoprądowego dostosowywana jest do warunków obciążenia instalacji. Istotny jest także czas zadziałania wyłączników z zachowaniem selektywności ich działania (bezzwłoczne, krótkozwłoczne, selektywne). W obwodach instalacji, gdzie wymaga się zachowania selektywności zadziałania stosuje się wyłączniki selektywne. Dodatkowo, w celu uzyskania warunku selektywności wykorzystuje się odpowiednie stopniowanie znamionowych prądów różnicowych dla wyłączników mających pracować selektywnie.

Ponadto, wyłączniki różnicowoprądowe dobiera się ze względu na obciążalność zwarciową – należy sprawdzić czy wyliczony prąd zwarciowy w miejscu instalacji wyłącznika nie przekracza jego znamionowej zdolności zwarciowej, a jeżeli tak jest to wymaga się dodatkowego dobezpieczenia za pomocą bezpiecznika topikowego. Realizując dobór wyłączników różnicowoprądowych trzeba też zwrócić uwagę na rodzaj instalowanych odbiorników w zabezpieczanym obwodzie i zastosować odpowiedni rodzaj wyłącznika różnicowoprądowego (AC, A, F, B, B+), który właściwie zabezpieczy dany obwód przed różnymi kształtami prądów różnicowych. Oczywiście wyłączniki różnicowoprądowe mogą być dobierane również ze względu na inne parametry, takie jak napięcie znamionowe, częstotliwość czy warunki środowiskowe.

Wyłączniki różnicowoprądowe – ograniczenia w stosowaniu wyłączników różnicowoprądowych

Wyłączniki różnicowoprądowe pełnią określone funkcje w zabezpieczanym obwodzie. Może to być ochrona przeciwporażeniowa przy uszkodzeniu, ochrona uzupełniająca lub przeciwpożarowa. Niekiedy wyłączniki różnicowoprądowe pełnią więcej niż jedną funkcję, co często zależne jest od tego, jak instalacja zostanie zaplanowana przez projektanta i w jaki sposób objęte ochroną zostaną obwody, które tego wymagają.

Istnieją jednak instalacje i obwody, w których wyłączniki różnicowoprądowe nie powinny być stosowane, a wręcz zabrania się ich użycia. Przykładem może być, np. układ sieci TN-C, gdzie przewody PE i N nie są rozdzielone. Innym przypadkiem są instalacje bezpieczeństwa, których bezawaryjne działanie ma decydujące znaczenia dla oświetlenia awaryjnego, urządzeń podtrzymujących życie, systemów zarządzania kryzysowego czy urządzeń bezpieczeństwa lotniczego. Przy projektowaniu tego typu instalacji obowiązują odpowiednie procedury i wymagania, takie jak ograniczona liczba stopni zabezpieczeń od źródła do odbiornika, przewymiarowanie nastaw zabezpieczeń zwarciowych w celu wyeliminowania zbędnego zadziałania, sygnalizacja obecnego przeciążenia czy też monitorowanie wartości prądu różnicowego.

Inną grupą urządzeń, których ciągłość pracy jest niezwykle istotna ze względów ekonomicznych, stanowią m.in. systemy informatyczne banków, pracujące bez nadzoru chłodnie, zamrażarki czy wentylatory.

Wyłączniki różnicowoprądowe w normach

Wyłączniki różnicowoprądowe na przestrzeni dziesięcioleci ubiegłego wieku produkowano według zakładowych wytycznych i dokumentacji różnych producentów. Nie były określone żadne krajowe ani międzynarodowe normy precyzujące wymagania odnoszące się do parametrów, budowy oraz sposobu wykonywania badań typu. Pierwsza wzmianka na temat wyłączników różnicowoprądowych pojawiła się w projekcie nowelizacji normy VDE 0100 w 1953 r., a w 1958 r. ukazał się pierwszy kompletny projekt VDE 0100/11.58, gdzie zebrano kompletne w owym czasie przepisy dotyczące stosowania wyłączników różnicowoprądowych.

Na przestrzeni lat rozwijane były przepisy zarówno norm niemieckich VDE, jak i przepisów austriackich ÖVE dotyczące wyłączników różnicowoprądowych. W 1977 r. problematyką i opracowywaniem przepisów zajął się komitet techniczny IEC. Dodatkowo, w latach 70. ubiegłego wieku ukazywały się na łamach IEC bardzo cenne wyniki badań prof. Gottfried’a Biegelmeier’a, który to na własnym ciele testował i udowadniał skuteczność stosowania wyłączników różnicowoprądowych w ochronie uzupełniającej. Kolejne iteracje nowelizacji norm europejskich EN oraz międzynarodowych IEC przyczyniły się do stworzenia aktualnego zestawu podstawowych norm znajdujących się w zbiorze PKN, np. PN-EN 61008-1, PN-EN 61008-2-1 czy PN-EN 61009-1. Dotyczy to również normy PN-EN 61557-6:2004 „Bezpieczeństwo elektryczne w niskonapięciowych sieciach elektroenergetycznych o napięciach przemiennych do 1 kV i stałych do 1,5 kV. Urządzenia przeznaczone do sprawdzania, pomiarów lub monitorowania środków ochronnych. Część 6: Urządzenia różnicowoprądowe (RCD) stosowane w sieciach TT, TN i IT” oraz PN-EN 61557-11:2009 „Bezpieczeństwo elektryczne w niskonapięciowych sieciach elektroenergetycznych o napięciach przemiennych do 1000 V i stałych do 1500 V. Urządzenia przeznaczone do sprawdzania, pomiarów lub monitorowania środków ochronnych. Część 11: Skuteczność monitorów różnicowo-prądowych (RCMs) typu A i typu B stosowanych w sieciach TT, TN i IT)”.

Podsumowanie

W artykule poruszone zostały podstawowe kwestie dotyczące wyłączników różnicowoprądowych dotyczące konstrukcji, parametrów, wytycznych dotyczących doboru, ograniczeń w ich stosowaniu oraz norm produktowych. Coraz większe wymagania rynku wymuszają na producentach wyłączników różnicowoprądowych opracowywanie wysokiej jakości produktów i poszerzanie swojej oferty o nowe typy wyzwalania czułe na różne kształty prądów różnicowych. Weryfikacja opracowywanych konstrukcji wyłączników różnicowoprądowych podczas badań typu w akredytowanych laboratoriach badawczych pozwalają firmie ETI Polam na wprowadzanie na rynek nowoczesnych rozwiązań o wysokiej jakości, które zapewniają odpowiedni stopień ochrony oraz bezpieczeństwo podczas ich eksploatacji.

Literatura
1. PN-EN 61557-6:2004 „Bezpieczeństwo elektryczne w niskonapięciowych sieciach elektroenergetycznych o napięciach przemiennych do 1 kV i stałych do 1,5 kV. Urządzenia przeznaczone do sprawdzania, pomiarów lub monitorowania środków ochronnych. Część 6: Urządzenia różnicowoprądowe (RCD) stosowane w sieciach TT, TN i IT)”.
2. PN-EN 61557-11:2009 „Bezpieczeństwo elektryczne w niskonapięciowych sieciach elektroenergetycznych o napięciach przemiennych do 1 000 V i stałych do 1 500 V. Urządzenia przeznaczone do sprawdzania, pomiarów lub monitorowania środków ochronnych. Część 11: Skuteczność monitorów różnicowo-prądowych (RCMs) typu A i typu B stosowanych w sieciach TT, TN i IT)”.
3. E. Musiał, S. Czapp „Wyłączniki ochronne różnicowoprądowe (2). Przegląd i charakterystyka współczesnych konstrukcji”, miesięcznik SEP INPE 109/2008.
4. S. Czapp, E. Musiał, „Wyłączniki ochronne różnicowoprądowe – Część 1. i 2.”, monografie SEP INPE 56/2016 i 59/2017.

 

ETI logo
www.etipolam.com.pl

Publikacja artykułu: marzec 2023 r.

Ocena:

4.8/5 - (13 ocen)

MOŻE CI SIĘ SPODOBAĆ

W POZOSTAŁYCH SERWISACH

hale przemysłowe plus

Serwis branżowy poświęcony zagadnieniom związanym z halami przemysłowymi, na które składają się m.in. budowa i wynajem, instalacje, automatyka i logistyka czy wyposażenie.

inwestycje plus

Serwis internetowy poświęcony zagadnieniom z branży budowlano-instalacyjnej, na które składają się m.in. projektowanie, budowa, instalacje, wyposażenie czy przepisy budowlane.